Dianne Dijenborgh Photography

Stip aan het werk


Nadat Petra bij mij thuis was geweest alwaar we al flink wat voorbereidend werk hadden gedaan, klonk er uit mijn telefoon het voor mij bekende relax muziekje. Ik was namelijk in afwachting van groen licht , om een fotosessie in een verzorgingstehuis te mogen maken. Petra aan de andere kant van de lijn. "Het is gelukt. We hebben toestemming om een mevrouw te bezoeken en jij mag foto's maken." Natuurlijk komt daar toch even meer bij kijken. Deze mevrouw had al een keer eerder kennis gemaakt met "Stip". Notabene als echt verjaardagscadeautje. Met een taart en alles erop en eraan. Haar familie kende "Stip" inmiddels en was behoorlijk enthousiast. Zij vonden het prima als "Stip" nog eens op bezoek zou gaan. Ook voor foto's en het gebruik ervan gaven zij toestemming. Petra had inmiddels ook contact gezocht met het verzorgingstehuis en het daar voorgelegd. Zij stemden in, als de andere bewoners maar niet herkenbaar in beeld zouden komen. De datum was geprikt. Donderdag 12 november . Superspannend. Meteen begonnen bij mij alle radertjes te draaien. Wat moet ik meenemen, wat heb ik nodig. Zou er voldoende omgevingslicht zijn. Hoe zouden de mevrouw en andere bewoners reageren.... Ondertussen heb ik helaas al flink wat ervaring met "Alzheimer". Mijn opa was daarvan een verdrietig voorbeeld. Van een sterke man waar je niet omheen kon, verdween hij in een andere wereld. Soms kwam de kracht naar boven maar helaas was die meestal ver te zoeken. Hij liep meerdere keren weg uit het tehuis, waar hij dan bij mijn oma voor de deur stond. Of verdwaalde, met alle gevolgen vandien. Daarna volgden helaas nog een aantal familieleden. Onvoorspelbaar waren de keren van contact. Zo moment afhankelijk......    Daardoor zette ik mezelf ook voor een dilemma. Ik kan niet flitsen, of zou ze dat niet in de gaten hebben? Anders verstoor ik misschien het contact met "Stip". Hoe dicht bij kan ik gaan. Moet ik me op de achtergrond houden of gewoon "blenden" zoals men dat noemt. Hoe stel ik mijn camera in, enz. Op de fotovakschool kreeg ik het advies om zeker de flits erop te zetten. Dat bleek een nuttige tip. De bewuste dag was aangebroken. Om 11.15 uur stond ik bij Petra op de stoep. De avond ervoor had ik mijn benodigdheden gecheckt. Batterijen oké. Kaartje leeg. Reservetoestel, flits. Ik had besloten geen reflectiescherm mee te nemen. Teveel afleiding. Het zou toch afhangen van een enkel moment. Dat is wat ik moest doen. Momenten vangen. Bij Petra aangekomen stond de zelfgemaakte pompoensoep al klaar. Met een homemade salade waren wij er klaar voor. Op weg naar "De Heggerank" te Musselkanaal. Daar gekomen, bleek het even een zoektocht naar een omkleedruimte. Het was even behelpen maar evengoed veranderde Petra in "Stip". Ondertussen was ik voorbereid zover ik dit al kon. Witbalans ingesteld, iso waarde aangepast en even een proefopname alvast in een lege ruimte. Flitser in de aanslag. Op zoek naar de bewuste mevrouw. We vonden haar in een gezamenlijke huiskamer. "Stip" liep rustig naar binnen. Hoe kon ik zo onzichtbaar mogelijk volgen en toch dat éne moment pakken. Al sluipend gleed ik achter haar naar binnen een opstelling kiezend zodat het omgevingslicht van achter kwam. Inmiddels was "Stip" gespot. Een enorm brede lach brak door op het gezicht. Toen "Stip" op haar zelf meegebrachte stoel ging zitten, volgde een bijzonder moment. Er ontstond een gesprek. Het kettinkje wat ze omhad had ze van haar moeder vertelde ze aan "Stip". Vervolgens liet "Stip" haar ketting zien.  Het contact duurde zo'n 10 minuten. Van het ene op het andere moment was het klaar. Ze had mij als fotograaf allang gespot. Ik moest weg... Daarna gaf ze aan te willen slapen. "Stip" moest ook weg. Het "Moment" was voorbij. Inmiddels liepen we weer op de gang op weg naar afdeling 6. Leuk al die cijfercodes voor de lift... Naar elke afdeling was het een andere. En veranderde ook weer als we naar beneden gingen. Ondertussen had ik het gevoel dat mijn eigen korte termijn geheugen ook niet meer je dat was. Ha ha. Eén verdieping naar boven. "Stip" kwam hier kennis maken. De bewoners waren wisselend zeer enthousiast tot erg afwijzend. Bij één bewoonster waar ze de kamer voorzichtig binnenliep, werd ze al snel op een pittige manier naar buiten gewerkt. Maar ook dat vertelde "Stip", was een contact. Iedereen reageerde op zijn of haar eigen wijze. Heeeel bijzonder was 1 contact met een meneer. Zijn wereld was erg klein op het moment dat "Stip" naast hem plaats nam. Er leek weinig reactie te komen......tot "Stip" haar flubberbal langzaam te voorschijn haalde uit haar rood witte stippentas. Knal geel, lekker zacht en met allemaal gekke friemeltjes. Het duurde even, maar de interesse was gewekt. Heel langzaam raakte de meneer de bal aan en pakte hem op zijn manier, voorzichtig vast. "Stip" had hem ook vast en zo ontstonden er een contactmomenten door middel van de bal. Na een tijdje trok de meneer zich weer terug. Deze contactmomenten zorgen ervoor dat de bewoners geestelijk actief zijn op dat moment. Hierdoor kunnen ze beter eten, lekkerder slapen of gewoon zich prettiger voelen. Geweldig om te zien wat een miMakker doet. "Stip" is inmiddels 2 uur bezig geweest. Het vereist heeeel veel geduld, waarnemingsvermogen en concentratie. Na het omkleden is Petra dan ook behoorlijk moe. We nemen afscheid met een dikke knuffel. En stappen in de auto.......

Wordt vervolgd.