Dianne Dijenborgh Photography

Verslaafd aan ... "Mensen".


Verslaafd aan... "Mensen"

Straatfotografie..... Zaterdagochtend 8.30 uur. Ik parkeer mijn auto bij het dichtstbijzijnde station en stap in de trein op weg naar onze mooie hoofdstad. Mijn camera met favoriete lens in mijn schoudertas, zodat alles zo licht mogelijk blijft voor een dagje Amsterdam. Op het CS staat mijn afspraak te wachten. Haar verbinding was gewijzigd waardoor zij eerder ter plekke was dan ondergetekende... Eenmaal voor het CS, beginnen bij mij de "fotokriebels". Een enorme drang om mijn camera uit mijn tas te rukken en interessante personen liefst in een mooie setting vast te leggen. Het lijkt inmiddels wel een verslaving. Het heeft niets te maken met relaxt een dagje statten. Raar woord overigens.....

Vanaf het allereerste moment ben ik elke seconde in opperste staat van paraatheid. Een goede foto kan in een fractie van een seconde voorbijkomen. Lopend, op de fiets, in de bakfiets, tram of rijtuig. Mijn onderwerp blijft echter wel MENSEN, want daar ligt mijn ware verslaving. Best maf want ik ben een plattelandsfreak. 

Eerst maar even aan de lader. Onder het genot van 2 flinke café macchiato zitten Sandra en ik te genieten in het zonnetje langs een gracht. Bijkletsen over onze recente fotografie ervaringen. Heerlijk een bondgenoot. Iemand die ook verlekkert kijkt bij de gedachte alleen al, om de drukte van de stad op te zoeken. Ik ben er inmiddels achter dat voor mijzelf  "Emotie" daar een grote rol in speelt, samen met schoonheid, hoe betrekkelijk dit ook is.

"Zullen we?" vraagt mijn medeverslaafde fotograaf. Tegelijkertijd klimmen we uit onze stoel. Eerst maar even nog naar het toilet, het wordt een lange dag. Op het kleinste kamertje aangekomen blijkt dat "beeld" hier ook prominent aanwezig is. Ik doe mijn boodschap naast een stel enorme klompen die tussen de bollenvelden zijn geparkeerd. Vast en zeker voor de plassende toerist.... Ik word hier aardig door afgeleid.

In deze geweldige stad bevindt zich een walhalla van karakteristieke types. In alle soorten en maten. Soms ook minder opvallend maar erg mooi....  Onderweg naar mijn latte had ik mijn camera niet met rust kunnen laten. Neem nou deze 2 geweldige meiden, zelfbewust en modieus. Vol verwachting naar hun komend avontuur..... De pluizige structuur en kleur van de muts voegt een subtiele zachtheid toe aan het beeld. De achtergrond laat door zijn onscherpte en licht, de contouren en sfeer goed tot zijn recht komen. Zoiets kan ik niet laten lopen.

Het is superdruk. Ergens is vandaag een Dancefestival, het is herfstvakantie en De Dam staat vol met kermisattracties. We vallen met onze neus in de boter. In de verte zie ik een fotogeniek typje mijn kant uit komen. Camera in de aanslag hopend op een te gekke foto, om vervolgens "Sorry" te horen, waarna het fotogenieke typje verontschuldigend uit mijn beeld verdwijnt. Helaas. Op naar de volgende. Binnen "no time", nieuw onderwerp op 2 benen. Wauw hier word ik blij van. Camera klaar en klikken maar. "Sorry" klinkt het vervolgens en wederom verdwijnt mijn onderwerp. Achter me hoor ik Sandra grinniken. Mijn onderwerpen denken dat ze in de weg lopen. Dit zorgt voor een aantal hilarische momenten.

Gelukkig dienen zich zoveel mogelijkheden aan, daar zitten einde dag zeker een paar voltreffers tussen. Van slenterende hippie figuren tot een stralende moeder met kind tussen de opdringerige duiven. Broeierige types met een stickie tot een ouderwets geklede romantische man met een enorme haakneus, compleet in zwart pak met witte blouse. Een bos witte rozen in zijn armen geklemd, duidelijk wachtend op.... een vrouw. Misschien zijn vriendin maar het zou ook zijn moeder kunnen zijn. Te gek vind ik het, dat iedereen het gelaten over zich heen laat komen. Geen geïrriteerde reacties of boze blikken. Soms een kort moment van oogcontact of een lach. Of even een klopje op mijn arm. Ik kick op alle energie van al deze mensen, zuig het in me op om straks mee naar huis te nemen .

Voor mijzelf is een beeld geslaagd als de kijker er zelf invulling aan kan geven. Het prikkelt je fantasie. Inmiddels zijn Sandra en ik op De Wallen terecht gekomen. Aan de overkant van de gracht stroomt een drom mannen door een deur naar buiten. Boven al deze mannen, prijkt in rood neon, de tekst " Live porno show". Zeg nou zelf, dit spreekt voor zich. De etalages zijn gevuld met Cannabis reclame en heel veel zoetigheid. Amsterdam ten top. Bijna logisch dat buitenlandse mensen de indruk krijgen, dat heel Nederland hieruit bestaat. 

De straatverlichting springt aan en het is ondertussen schemerdonker. We besluiten eerst even wat te eten voor we het donker induiken. De kermis leent zich perfect voor een klein stukje avondlicht fotografie, evenals de vele lichtjes langs de grachten en bij het station. Ook hier weer veel mensen. De trein vertrekt tegen 21.00 uur richting huis. Sandra en ik nemen afscheid en maken een volgende afspraak. "Volgende maand Urk?" Ik verheug me er al weer op, nog meer "Mensen"...........