Dianne Dijenborgh Photography

"Vrouwending...."


Vrouwending....

Ben jij een vrouw!?! Dan herken jij dit fenomeen.... Samen met Sandra had ik mij al heeeel lang verheugd op de winterfair, in Urk. "The Place to be" voor het fotograferen van oude ambachten in combinatie met klederdracht. De datum stond al maanden op de kalender. Wij zouden Urk aandoen.

De bewuste zaterdag blijkt de wereld nogal mistig te zijn. Pffff, de reis naar Zwolle is aardig wolkenrijk zeg maar. Opletten dus. Wij zouden elkaar om 11.00 uur bij van der Valk in Zwolle treffen. Ik ben ruim op tijd. In de lobby installeer ik mijzelf met een heerlijke "latte macchiato". Achter mij, zijn een aantal dames, druk doende met het installeren van de kerstbomen. Sandra stuurt een berichtje waar van der Valk ook al weer is. Ze is onderweg en komt wat later. Geen probleem, social media is een prima vermaak. Inmiddels heb ik ingelogd op de gratis WIFI van van der Valk.... Gratis is het nog leuker...  Daarnaast is er geen mooier vermaak dan mensen kijken. Observeren en zelf invulling geven aan het verhaal achter het buurstel of de 2 vrouwen aan het tafeltje tegenover mij. Een half uurtje later arriveert mijn "fotodate".

Sandra is inmiddels bijna uitgedroogd, het was druk onderweg en mistig. Ze sluit zich bij mij aan met een "latte". Ik begin aan mijn 2de. Aangezien we elkaar een maandje niet hebben gezien, is er weer gespreksstof ten over. Zet 2 vrouwen, een heerlijke bak "latte", kerstsfeer, en tijd bij elkaar, en je hebt de perfecte combinatie. "GEZELLIGHEID" noemen wij dat in Nederland. Er blijkt geen ander land te zijn met een woord van deze lading. Typisch Nederlands. De meest uiteenlopende onderwerpen passeren de revue. Van familie, mannen, tot foto ervaringen, en alles wat daartussen zit. Tot ik terloops eens op mijn horloge kijk. Oeps, het is al 14.30 uur. Snel afrekenen, een toiletbezoek, en gas op de plank.

De mist had besloten ons land niet te verlaten.  Sandra en ik vonden het wel wat toevoegen, aan de wintersfeer in Urk. Hier hadden we bijna een jaar op gewacht. Klederdracht, mensen en dan nog een authentieke sfeer, en dat alles in een mysterieuze mistige sfeer. Wij verheugden ons erop. De avond daarvoor had ik op internet nog even gecheckt of de openingstijden van zaterdag dezelfde waren, als van de vrijdag. En ja, dit leek niet af te wijken, dus alle tijd....

Mist, mist, en nog eens mist.... "Straks komen we bij Urk en is het strakblauw" grap ik tegen mijn privéchauffeur. Haha, dat zou een mop zijn. Dit lijkt zeer onwaarschijnlijk. Nog een paar kilometer en dan hebben we ons doel bereikt. Het bordje Urk komt in het zicht. En BAM,..... een dikke lichtbundel vliegt door onze gezichtsbarrière, als deze zou bestaan. Zon, blauw en Urk. Weg wintersfeer, welkom zon. Wat een humor. Dit worden heldere foto's dussss. Parkeerplek is snel gevonden midden in de haven van Urk. Ideaal. We kunnen ons niet bedwingen en de eerste beelden zijn vereeuwigd.

Nu op zoek naar ons "Doel". Urk in wintersfeer..... , mensen in klederdracht, oude ambachten, en heel veel mooie sfeerbeelden. Waar zouden we moeten zijn. Op ons gevoel lopen we richting "mensen". Bij de ingang van een klein zijweggetje staan we in dubio. Rechtdoor of toch hieraf. Een vrolijke man in ouderwetse kledij glipt langs ons heen. Zijn armen vol met spullen... de achterklep van zijn auto staat open. Hij is druk bezig in te laden. "Weet jij toevallig waar de ingang is? Grote hilariteit als de beste man droog opmerkt dat het net is afgelopen. Shit, snel de route op om nog wat mensen in klederdracht te spotten. Opruimen en aanvegen behoort toch ook tot oude ambachten? Haha dit hebben wij weer. Eigen schuld dikke bult. Veel te lang aan de klets geweest dus. Maaaaarrrrrr flexibel als we zijn, richten we ons meteen op een heel ander fenomeen. Wat een topzonsondergang. Een waar cadeautje. Elke seconde veranderen de kleuren in de lucht. Wij worden hier ook erg blij van. Tot de laatste lichtbundel leggen we alles vast. Met onze camera ploffen we neer in een visrestaurant met uitzicht op het water. Ons verheugend op vanavond, als de camera aan de computer is gekoppeld, en de kick te krijgen van alle mooie beelden. Ons vertrouwen in internet is flink gedaald... in vervolg misschien toch VVV bellen.....

Als ik 's avonds de deur binnen val, en op mijn stoel achter de computer plof, hoor je alleen nog... "Wauw deze is mooi..."  tot "Ohhh die moet je zien". Zo sluit ik de dag af.

Mijn man zuchtend op de bank... ze is weer thuis.....